Love

همه در مورد عشق نوشته اند. استادان و بزرگانی چون حافظ، سعدی، مولوی و.... نمیدونم که آیا همه عشق رو یکسان تجربه می کنند یا اینکه برای افراد مختلف تفاوت داره.

دوست دارم جملات خیلی قشنگ بنویسم (مثل: عشق همچون کیمیایی است که مس وجودانسان را زر میکند) ولی خب اونجوری شاید از ته دل منظورمو نرسونم.

چیزی که میدونم اینه که واقعا عشق به آدم نیرو میده، امید میده، زندگی میده. اصلا من میگم بدون عشق نمیتونه جهان وجود داشته باشه. تو چطور میتونی بدون اینکه کسی رو دوست داشته باشی، صبح تا شب عرق بریزی کار کنی؟ چطور میشه بدون دوست داشتن یه نفر، چند ساعت گرسنگی رو تحمل کرد؟ چطور میشه بدون دوست داشتن یک نفر، حاضر باشی تمام قد در برابر همه خطرات و مشکلات زندگی بایستی؟

اره.... بدون عشق نه تنها زندگی زیبا نیست، بلکه زندگی معنایی هم نداره. تلاش برای دیدن دوباره کسی که بهش عشق می ورزی زیبا ترین تلاش دنیاست. نگاه کردن به چشمهای کسی که دوسش داری، زیباترین منظره کل عالم هستی است. وقتی میتونی بدون حتی یک کلمه با چشماش حرف بزنی. وقتی میتونی با طرز نگاهش عمق احساساتش رو بفهمی. وقتی میتونی برق خوشحالی تو چشماشو ببینی. اونوقت هست که میگی ای خدا شکرت، ای خدا شکرت که منو آفریدی و ای خدا شکرت که من رو برای این لحظه آفریدی.

حاضری همه مشکلات رو یک تنه به جون بخری تا کسی که دوستش داری در آرامش باشه. حاضری با همه بجنگی که کسی که دوستش داری فقط «بخنده». وقتی مریض میشه یا مشکلی براش پیش میاد قلبت درد میگیره. من تا حالا معنای درد گرفتن قلب رو نمیفهمیدم.

خلاصه حاضری از تمام خوشی های دنیا بزنی تا بهت بگه «دوستت دارم». الان میفهمم داییم برای دفاع از عشقش چطور رفت و مهمترین سرمایه اش ،جانش، رو بدون هیچ ترسی فدا کرد... جای عاشقان وسط بهشته

بی همگان بسر شود بی تو بسر نمیشود

عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را دزد دانا میکشد اول چراغ خانه را